Piczo

YILMAZ ODABAŞI AKŞAMDIR I suları boğdu dalgalar ses hoyrat sevinç yılgın şakaklarım sonbahar II “muhbiri çoğalmış sevdanın” yapışmış tenime ter elime kir sessizliğin ortasında bir deli rüzgar akşamdır avuçlarında marmara’nın akşamdır şiire karıştı sular sularda çoğalır sevdalar ellerim ah! ellerim nasıl anlatsam gece gece kokuyor çocuklar ********************** BİR LİSELİ SİLÜETİ hayat hattında acemi tayfalardık ne avunduk sevinç müsvetteleriyle aşktan ikmale kaldık... bak her sabah bağıran yeni sabaha artık iklimler değişmiş, kuşlar da gitmiş tenimde eski ateş, gözlerimde fer bitmiş heybetli dağlar arasında göğümde yıldız yitmiş... sen hala anılarımın en beyaz yanısın sen buğulu bir camın ardından izlediğim hayatın yarısısın sen sağanakla gelen sabahlarda çok eski bir şarkının adısın... daha adamlar şehirlere otomobillerle geceler anılarla birlikte gelir siluetin giderek uzaklaşır, düşler de kilitlenir efkarım bir yaralı ayrılıktan beslenir (artık ne teneffüs zilleri çalar ne otobüs duraklarında sabırsız bekleyişler var...) kimse bilmez yıllar yılı hep aynı beyazla gezmek nedendi olsun! Yirmi yıl seni özleyerek yaşlanmak da güzeldi... Çünkü sen buğulu bir camın ardından izlediğim hayatın yarısısın sen sağanakla gelen sabahlarda çok eski çok eski bir sarkının adısın... ********************** EPİLOG Lepistes, Moly, ve Neon’larıma- bir akvaryumu yazmak,akvaryumda yaşamaktan kolaydır; bu yüzden her dize biraz eksik, her şiir biraz yalandır... Aslolan hayattır ********************** FİRE VEREN COĞRAFYA'DA O düğün gecesi Mardin’de çektirdiğimiz resim benden söz eder. Yüzüm, bu öksüz ülkenin bütün sabrını kuşanmış Örtülmüş perdeleri gülümsemenin Demek Mardin’de biraz akşammış... O kent hala albümlerden, Kadir’den ve Lütfü’den Birisi sevgilisi tutuklu bir genç kız kederinden Birisi gidilemeyen kentlerden nar mevsiminden söz eder. Ve yürürüz, Yürümek her bahar papatya kokularıyla sarhoş Sonra merakla açtığım mektup: “Çankırı cezaevi, Görülmüştür”, Kadir’den Zarfta o düğün gecesi Mardinli resim Ve bir hükümlü merhaba bizden söz eder. Öylesine çoktuk ki ve çoktu Kadir Daha çoğaltır kendini taş odalarda Her geçen gün fire veren bu coğrafyada... ********************** GENELLEME arınıyor, deviniyor gökyüzü toz ve ter karışıyor hayatıma uzak git bölünüp dağılan eksilip savrulan ne varsa! merhaba doğrulup dirilten yanım ve deli dizelerime biriken çığlık merhaba uğultusu rüzgarların bahar akşamlarında arnıyor, deviniyor gökyüzü akıyor zaman sevdalar karışıyor hayatıma ********************** HAYAT GÜL KOKULU BİR SAĞANAK YİNE gözlerimin önünde ıslak dağların kabaran yalnızlığı ne varsa uçurumlar eşiğinde hüzünlerle yalpalayan ne varsa gözlerimin önünde ve hayat gül kokulu bir sağanak yine birşeyler anlatmak istiyor hayat ve alıp götürmek bir şeyleri kurt sofralarına gün batıyor gün batıyor bukağısı paslı bir sevinç oluyor yalnızlığım unutuyorum sevgilim suretini durgunluğun “niçin”di unutuyorum gün batıyor ürkek yıldızlar dolanıyor yalnızlığıma umurumda değil ne yağmur ne ayaz ne de kerpiç kokusu havada unutuyorum/sabaha/kadar/ gün batıyor sonra bir akasyayı okşuyor gözlerim geciken sabahlara koşuyor kuşlar gözlerimin önünde ve hayat gül kokulu bir sağanak yine ********************** İKİNİN ŞİİRİ bugün iki kez yağdı yağmur iki kez eskidim sanki iki ömrü kolkola yaşadım biri nergis bahçesi, diğeri mahşer yeri hep iki şömine yandı yüreğimde birinde ateşti diğerinde kül ve iki kez aşık oldum bundandır iki kez ölmüşlüğüm sonra bir serüvende ikiye böldüm ömrümü şimdi sömestrdeyim ilk iki kitabımdan sonra sıtmaya tutuldu coşkum daha depremlerdeyim ve iki kere iki kitabımda benim ya çok eder ya sıfır... br> ********************** KURTULAMAZSIN -35 yaşıma- önce sesini sonra yankısını çaldırdın şu beton ormanında bu kent de tükürdü aşklarına kal orada! artık hiçbir şeyden kurtulamazsın ıslanmışsın bir kere oğlum yaş gününde kuruyamazsın... ********************** NEYİ ANLATIYORUM BEN BİR OZAN ÇIRAĞI BİLE OLAMAZKEN ışıdı öfkemde dolandı gün allı-mor neydi az önce o zifiri karanlık ağarmadan ortalık selam civan dost bozkır mı uyanan güne dönmüş çorak toprak seslerle hele yokla kendini bahçesi olurmuş acılar ülkesinin tomurcuksuz, çiçeksiz çocukları oyuncaksız, şekersiz önceleri böyle değildi insan bir alageyik seker ormanda mağrur, atik acılar yürür insanlarla yollarda insan, ilkyaza vuran öfkeye gül sunan doğruya dost, eğriye düşman sevda olmalı karanın karanlığında pusatsız sevda olmalı bir uçtan bir uca ağlamaksız ve haber haber olmalı ölümün sesi toktur çocuklar duymamalı bak civan dost mevzilenmiş acı bilenir toprağın avuçlarında birşeyler demelisin artık neyi anlatır duvaklı güzellikler neyi anlatıyorum ben bir ozan çırağı bile olamazken ********************** PUSUDA YALNIZLIK karacadağ yamaçlarında kardelen çiçekleri her bahar umuda rengini verir ve her bahar dicle’de ak köpüklere üşüşür papatyalar siverek düzü hayata vurgun yürekli yiğitleri ve sabahın eteklerinde ter taneleriyle “memleketimdir benim” orada tüfekler yağlanır kerpiç damlarda türkü kaçak tütün kaçak kaçak çay buğulanır şavkı vurur mağlara ve korku ve umut ve can pusuda pusuda yalnızlık karacadağ, önü diyarbekir’dir ben hüznü avuçlarken ora mahpuslarında bulutlarla yalpalayan rüzgarları resmedip bakıp bakıp iç çekerdim doruklarına karacadağ, patikalarında ceylan ölüleri ve bakır renkli göğüslerimizde görkemli güneşiyle sabıra tutunan sevdaların gönüllü erleriydik ve yollarımızda ayaklarımıza batıp çıkan devedikenleri özlemler biraz uzak biraz diri bekleyişlerde alçalıp yükselirken köpük köpük yalnızlık ********************** SİVAS’I UNUTMA ŞİİRİ -Asım ve Metin Ağabey ile Behçet’in anısına riyakar ve yalancıdır şarap aşkları oralarda güneşe bırakılmış bir avuç kar gibi erirler biz o vakitlerde şiir söyleriz ama yiter ışıkta gündüzleri bileylenen bıçakların kıvılcımları biz dolu vakitlerde şiir söyleriz okursunuz boş vakitlerde yanarak biz, gülerek siz öle öle geçeriz ıslıkla geçtiğiniz durakları... sonra boşanır zembereğinden bütün zamanlar şiir söyleriz asıl şimdi eşkiyadır, tedbil gezer şiirimiz! a yazacağız z a l ama a belli ki c bu nispette a h ğ e ı p z y(anacağız!) ********************** SİVEREKLİ ŞEHO sokulsan rahmanların şeho dağ rüzgarı kokardı öpsen kıl’dı şeho, koklasan duman bilmezdi şalvarının renginin neden değiştiğini ve kentte duvar yazılarının neden eksildiğini siverek ovasına akşam inerdi şeho avluda tütün sarardı geceleri sorsam birilerine: “-şeho ne bilir” derdi... oysa o, bildiği kadar ve bildiği gibi yaşardı ilkmayıs sabahlarının güzelliğini bozkırı, yağmuru ve nal seslerini daha çınlar kulaklarımda bir buruk ezgi öksüzlüğümdü kuşatılmış siverek geceleri ********************** VAR GİT ARTIK buralarda gece uzun gün ışığı yakındır var git artık bakma ardına ölüme fazla sokulma ama düşün ki mevsim rüzgarlarının savurduğu bir orman insan sev onu, sokul, konuştur doludur fazla üstüne varma hep susmak susmak... yetmiyor bazen işte bu yüzden bütün ışıkları yanmalı yeryüzünün ozanlar herşeyi anlatmalı var git artık acıyı aşındırma tut ve at sevdaya uzaan çağlayana ********************** ©MORDAĞLAR 2007